ორი წლის მანძილზე დღეს პირველად დამათოვა. მოვდიოდი სახლისაკენ ამომავალ აღმართზე და ცაში ვიყურებოდი.
ფიფქები ნაზად ფარფატებდნენ მე კი მათ შევხაროდი. ზოგი ლოყაზე მადნებოდა, ზოგი – შუბლზე, რამდენიმე ნესტოშიც შემიძვრა. მაგრამ დავაკვირდი, რომ რატომღაც ისინი ჩემს ტუჩებს არ ეხებოდნენ. არც მაშინ, როცა სავარაუდო ფიფქს მიზანში ამოვიღებდი.
უკვე დანიშნულების ადგილზე მისულსა და ხელ-ჩაქნეულს ბაგებზე შემომადნა ერთი.
სიყვარულიც ასეა. როცა არ ეძებ, მაშინ პოულობ ყოველგვარი ძალისხმევის გარეშე…
მე კი ვერა და ვერ გადავეჩვიე ძებნას. 
Like this:
2 bloggers like this post.
ხოდა ნუ ეძებ. მომბაძე.
დაე, აქეთ გეძებოს და გიპოვოს.
“ვეძებე და ვერსად ვპოვე”… აა, ეგ თბილისზეა? :დ
hahahaaaaaa:)))))))))))))