ადამიანი შეიძლება იყოს ფოტოგენური, ან არა… ამას არაფერი აქვს საერთო სილამაზესთან. შეიძლება ცხოვრებაში საოცრება იყო, მაგრამ სურათებში ვერ გამოდიოდე. ესეც ერთგვარი ნიჭია (?!) თუ რაცაა, ვერ მოვიფიქრე შესაბამისი სიტყვა…
ხოდა, ეს ყველაფერი ძალიან კარგი. მაგრამ, როცა მეუბნებიან: “დედა, რა ფოტოგენური ხარო….” მე ყველაფერს პირიქით აღვიქვამ. იცით, როგორ მესმის? აი, დაახლოებით, ასე:
“დედა, რა კარგად გამოდიხარ სურათებზე, იმაზე უკეთ, ვიდრე ცხოვრებაში ხარო…”
ხოდა, ჩემთვის ფოტოგენურობის შექება კომპლიმენტის ნაცვლად, “კბენა” უფროა. აი, ისევ ვერ მოვიფიქრე შესაბამისი სიტყვა. რა მჭირს? What’s wrong with me?!
ახლა ვიკიპედიაშიც გადავამოწმე და მართალი ვარ რა! 
მესმის საკითხი!
რა თქმა უნდა!
არის ადამიანების კატეგორია, რომელიც ვერ გეუბნება კომპლიმენტს ისე, რომ არ გიკბინოს, მაგალითად, ზურიუსი. : )))
მე არც იმას მეუბნებიან ფოტოგუნერი ხარო და არც იმას ცხპვრებაში რამედ ვარგიხარო, წავალ, თავს მოვიკლავ :/
ნამდვილად ხარ ფოტოგენური და ცხოვრებაშიც ვარგიხარ, მაგრამ ეგ ფაფარი გმალავს. :დ
<3
ვაიმე რა ნაცნობი გრძნობაა… რომ იცოდე რა ნერვები მეშლება რომ აბობენ : ” აუ ფოტოებზე სუ სხვანაირი ხარ ა ნ თუ ახალ ფოტოს დავდებ FB ზე და უი ეს შენ ხარო ? შე ფოტოგენუროო და ა.შ. მაგრად მწყდებოდა გული ადრე და გოგონა ფოტოდან ( ანუ მე ) მეზიზღებოდ ა:დ თუმცა ეხლა ბოდიში და ” მკიდია” რაც ვარ მე ვარ და თუ ცხოვრებაში ცოტაზე დიდი ცხვირი მაქვს ვიდრე ფოოტოში აი დარდი :დ
ცვირი ადამიანზე უფრო სწრაფად იცვლება.
ეგ არ არის პრობლემა. რთული “კუზიანის” გასწორებაა. 
“ენით დაკოდილის პონტია” რა…
მთავარია, ეგეთი არამკითხე მოამბეები გულთან ახლოს არ მიუშვა.
მე მგონია რომ ერთნაირი ხარ ფოტოებზეც და ცხოვრებაშიც. ორივეგან მშვენიერი ხარ
აი მე კი არ ვიცი რანაირი ვარ. ზოგ ფოტოზე იმაზე მეტად მომწონს ცემი თავი, ვიდრე რეალურად. ფოტოების უმეტესობაზე კი საშინლად გამოვიყურები, ამიტომ გადაღებისთანავე ვაშთობ
მეც იგივეს ვიტყოდი შენზე, ორივეგან ერთნაირად ლამაზი ხარ. :* უბრალოდ, ზოგჯერ განათება არ ვარგა და ამიტომაც გეჩვენება რაღაცები. :*