ზაფხულის პირველ-ორ თვეს თვითგვემას ვეძლეოდი, მეთქი, ქალაქში ამომხდება სული… ივნისი და ივლისი შარშანდელთან შედარებით რაღაცნაირად უაზრო გამოდგა. თან სამაგისტრო მქონდა საწერი.
არსად მეჩქარებოდა, “მაგრამ რა იცი, რა ხდებას” პრინციპით შევუთანხმდი ჩემი თემის ხელმძღვანელს, რომ 3 აგვისტოს უსიკვდილოდ გადავუგზავნიდი დასრულებულ ნამუშევარს. ნუ, წინ კიდევ თვე მქონდა, მაგრამ არ მინდოდა ბოლოს უწა-უწად გადარბენაზე ვყოფილიყავ. და კარგიც ვქენი, იმიტომ, რომ იმავე საღამოს მარიამმა მომწერა – სკაიპში შემოდიო.
ჰმ… რამდენიმე დღით ადრე გავუბრაზდი, რადგანაც მარტო მაშინ მწერდა, როცა ან სურათები მქონდა გასაგზავნი, ან რამე პროგრამას ეძებდა. და გაოცებული დავრჩი, როდესაც შემომთავაზა მის სოფელში წასვლა მეგობრებთან ერთად. მე, ლიკო, გაბერილი მარი და მარუსა ვიქნებოდით.
რა თქმა უნდა, დავთანხმდი. თან ლექსო და მარი გამომივლიდნენ იქეთობისას და სრული კომფორტით ვიმზავრებდი. წავედი.
ლიკო და დეიდა მარო უკვე ადგილზე დაგვხდნენ. ქვედა სურათი ასახავს, თუ როგორ გაუხარდა პირველს ჩემი დანახვა. ხოლო ანი (მარიამის მეზობელი და ნათესავი) თავს მავთულის შარავანდედს ადგამს ჩემს მეგობარს. ფრთებიღა აკლია და ხორცშესხმული ანგ(ვ)ელოზია.
კასპის რაიონის სოფელ ახალციხეში მასპინძლები ჩვენი ჩასვლისთანავე შეუდგნენ, როგორც კუკუ იტყოდა: “კარტოფილის მოთლას”. მარიკო ნატალიაზე იყო ორსულად და დავაბრძანეთ თავის სამფლობელოზე. Continue reading →
41.854718
44.342903
Like this:
Be the first to like this post.
