ცხოვრების ახლიდან დაწყების დაუოკებელი სურვილი…

ნუ, ჩემს შემთხვევაში, ცხოვრების დაწყების დაუოკებელი სურვილი…

დღეს როგორც იქნა, ავღანური დღიურების კითხვა ჩავამთავრე. ძალიან კარგი წიგნია. თუმცა, ცოტა მძიმედ წასაკითხია. მძიმედ წასაკითხში კი იმას ვგულისხმობ, რომ ერთი ამოსუნთქვით არ “მიდის”.

უნდა აღვნიშნო, პირველივე გვერდებიდან მეც მომინდა რაღაც სარისკო ჩამედინა… აი, რაღაც თანაბარწილად მნიშვნელოვანი და სახიფათო.

ადამიანი მაზოხისტია და შესაბამისად, მეც რამდენიმე წამით მომესურვა მეთქვა, აქ რამ ჩამომიყვანა, ქვეყნის დასალიერში რა მინდოდა მეთქი… ჩუმად გამეძლო რთული ყოფისათვის და ამით საკუთარი სულის სიმტკიცეში დავრწმუნებულიყავ.

იმდენი რამაა ამ ქვეყნად გასაკეთებელი…

და უცებ, მახსენდება, რომ ის საქმე, რასაც ვაკეთებ, მართალია, ზღვაში წვეთია, მაგრამ ეს წვეთი, მეიმედება, რომ აბობოქრებულ მდინარედ მაინც გადაიქცევა და ცოტათი ვმშვიდდები.

აქედანვე მომეცა საშუალება სიკეთე ვთესო და მერე მოსავალი ჩემმა ქვეყანამ მოიმკას.

გარღვევა ბიუჯეტში…

აქ კიდევ კუნდერას შეუცნობელი აკლია...

აი, წიგნის ფესტივალის მიმართ გულგრილი რომ არ დავრჩი, ქვედა სურათიდან ჩანს. თქვენს წინაშეა ჩემი ნადავლი. მთელი მეთერთმეტე და მეექვსე პავილიონები გამოვზიდე ლამის… საღამოს უცხოეთიდან კიდევ რაღაც გამოვიწერე და დავრჩი ჯიბეგავარდნილივით… :D Continue reading

შეუცნობელი მილანი

წიგნის ფესტივალზე გუშინ მილან კუნდერას “შეუცნობელი” შევიძინე. “ყოფიერების აუტანელი სიმსუბუქის” შემდგომ ვცდილობ, არაფერი გავუშვა ხელიდან, რაც ამ გენიალურ მწერალთან ოდნავ მაინცაა კავშირში.

სულ რაღაც 21 გვერდი ჩავიკითხე სამსახურიდან სახლამდე და რამდენჯერმე მოასწრო ჩემი აღფრთოვანება. არა რა! მაგარი ვინმეა.

რომანი ეხება ემიგრანტს, რომელმიც ჩეხეთის დატოვების შემდგომ საფრანგეთში გადაცხოვრდა საბჭოთა რეჟიმისაგან თავის დასაღწევად. იგი ავტორის უახლესი ნაწარმოებია და ვგონებ, უფრო მეტად უნდა ეხებოდეს მის შინაგან განცდებს, ვიდრე ერთი შეხედვით ჩანს.

წავიდე, გავაგრძელო კითხვა. დარწმუნებული ვარ, იმედები არ გამიცრუვდება…

ყოფიერების აუტანელი სიმსუბუქე

ძალიან დიდი ხნის წინ მირჩია დაჩიმ. ჯერ კიდევ ორი წლის წინ მსურდა ამომებეჭდა, მაგრამ მერე აუდიოვერსია გადმოვწერე და საკმაოდ წარმატებულადაც ვისმენდი, მაგრამ აღმოვაჩინე, რომ ეს ისეთი წიგნია, რომელიც უნდა წაიკითხო – თვალით აღიქვა და არა ყურებით. ყოველ ახალ თავში იყო ისეთი ფრაზა, აბზაცი, რომლის ამოწერა ან გახაზვა მინდებოდა და გადავწყვიტე, სამომავლოდ გადამედო ფონს გასვლა იმ მომენტისათვის, როცა ბეჭდური ვერსია ჩამივარდებოდა ხელთ.

მას შემდეგ, რაც ქინდლი შევიძინე, ვიფიქრე, ჩავუჯდები… მაგრამ რატომღაც გული ვეღარ დავუდე, გამეწელა. 14 წიგნის პარალელურად კითხვამ თავისი გაიტანა და ლოკოკინასავით ნელა ჩავედი ბოლომდე.

ნაწარმოები უაღრესად საინტერესოა. ალაგ-ალაგ, მძიმედ იკითხება. ძალიან ბევრის მომცემია, უამრავ რამეზე  გაფიქრებს ადამიანს. სიტუაციები – ორიგინალრი და ნამდვილი, არაშეთითხნილი და თითიდან გამოწოვილი, როგორიც 99 ფრანკის შემთხვევაში იყო.

მოვლენები ახალგაზრდა ექიმის ირგვლივ ვითარდება, რომელიც ქალებს ხელთათმანივით იცვლის. საყვარლები, მეგობარი ქალები და ტერეზა, რომელიც ციდან ჩამოვარდნილი ვარსკვლავივით დაატყდება ტომასს თავს.

თავიდან ბრაზობ კაცზე და ქალი გეცოდება. ბოლოსკენ ვითარება იცვლება და პირიქით, ქმარი გეცოდება -ცოლზე ნერვები გეშლება.

სიმბოლურია ტერეზას სიზმარში ტომასის ბაჭიად ქცევა. ეს ის შემთხვევაა, როდესაც კაცს, რომელიც გიყვარს, მოარჯულებ, შენი სიყვარულით დაატყვევებ და ის თანდათან იცვლება. ისეთი ხდება, როგორიც გინდოდა, მაგრამ ბოლოს აღმოჩნდება, რომ მან თვითმყოფადობა დაკარგა. რთულია, როდესაც ამას მწარედ აღიქვამს ეს უკანასკნელი, მაგრამ მოცემულ სიტუაციაში ტომასს მყარად აქვს გადაწყვეტილი, მისი სრთადერთი საზრუნავი ტერეზას ბედნიერებაზე ფიქრი იყოს.

კარენინის (რომელიც მდედრობითი სქესისაა, მაგრამ მაინც მამრის სახელი ჰქვია) სიკვდილის შემდგომ, ქალი ხვდება, რომ საწადელს მიაღწია, მაგრამ ის რაც სურდა, ის არ იყო, რაც სჭირდებოდა და რომ მთელი ცხოვრება არასწორად წარმართა, ჩიხში აღმოჩნდა. აუტანელია შეგნება იმისა, რომ ბოლო გაჩერებაზე იმყოფები, მაგრამ მაინც მშვიდად ხარ და გეიმედება, რამდენადაც ეს გზა ერთად გაიარეთ შენ და მან.

ყველაზე მეტად მაინც ტომასის შვილი იწვევს სიბრალულს, რომელიც უმამოდ გაიზარდა და მთელს ცხოვრებას მის ყურადღებას ეძებდა. მშობელი საუკუთარი თავისთვისაც კი სრულიად აუხსნელი მიზეზით გაურბის ვაჟთან ურთიერთობას და არც გამოგზავნილ წერილებზე პასუხობს.

უფ, რამდენი მიწერია, ამდენის თქმას ნამდვილად არ ვაპირებდი. მოკლედ, დანარჩენი თავად წაიკითხეთ. სიუჟეტი სულ რომ არ მოგეწონოთ, შიგ იმდენ საინტერესო რამეს იპოვნით, არ ინანებთ.

Seven Exes Are Eight Too Many

ამაზონიდან გამოვიწერე ქინდლით. უფასო წიგნებში იყო (უკვე აღარ არის).

ძალიან ბევრ წიგნს ვკითხულობ პარალელურად და ეს უბრალოდ გავხსნი, გადავხედე რა იყო… ხოდა, არც ჩამიხურავს.

ერთ ამოსუნთქვით წავიკითხე. მე ძლიერ მომეწონა. და თქვენც გირჩევთ.

მოკლედ, რა ხდება…

უკანასკნელი გმირი ხომ გახსოვთ რეალითი შოუ, რუსთავი 2-ზე გადიოდა, თუ არ ვცდები (ისე, საინტერესოა, მეორე ნაწილი რად არ მოჰყვა).

ხოდა, ამ შოუს სტილში გოგო მოხვდება მის 7 ყოფილთან ერთად კუნძულზე. მათ წინ რთული სამუშაო აქვთ – გუნდად შეკვრა.

მათ კონკურენტად კი ასვე მთავარ გმირ გოგონას ყოფელია, ოღონდ ეს უკანასკნელიც მის 7 ყოფილთან ერთად…

მოკლედ, მაგარი პრიკოლი სიტუაციაა.

მაგრად გავერთე. მომენტებში ნერვები საშინლად მომეშალა და რამდენიმე ადამიანის მოხრჩობაც მომინდა.

თუ არ იცით, რით გაერთოთ და დრო როგორ გაიყვანოთ…

თუმცა, “მის მოკვლას ნუ ეცდებით, იმიტომ, რომ მოვა დრო და თავად მოგკლავთ.” :დ ლოლ.