წიგნისა და მრავალი წინამორბედი ფილმისაგან განსხვავებით, მოქმედება რეალურ დროში ვითარდება. შერლოკიც გაცილებით ახალგაზრდაა, ვიდრე წარმომედგინა. მის როლს ბენედიქტ კუმბერბახი (იმედია, სწორად ვთარგმნე) ასერულებს, რომელმაც ჩემს წარმოსახვაში ყველა სხვა კოლეგას (თვით რობერტ დაუნი ჯუნიორსაც კი) აჯობა.

ორი სეზონია, თითოში სულ 3-3 სერია, მაგრამ თითო ჯერზედ სიამოვნება საათსა და ნახევარს გრძელდება.

ბევრს არ გავაგრძელებ! ეს უნდა ნახოთ. თქვენ კი ჩემს საყვარელ სცენას გიტოვებთ სერიალიდან:

აი, ასე.

ფიფქები ნაზად ფარფატებდნენ მე კი მათ შევხაროდი. ზოგი ლოყაზე მადნებოდა, ზოგი – შუბლზე, რამდენიმე ნესტოშიც შემიძვრა. მაგრამ დავაკვირდი, რომ რატომღაც ისინი ჩემს ტუჩებს არ ეხებოდნენ. არც მაშინ, როცა სავარაუდო ფიფქს მიზანში ამოვიღებდი.

უკვე დანიშნულების ადგილზე მისულსა და ხელ-ჩაქნეულს ბაგებზე შემომადნა ერთი.

სიყვარულიც ასეა. როცა არ ეძებ, მაშინ პოულობ ყოველგვარი ძალისხმევის გარეშე…

მე კი ვერა და ვერ გადავეჩვიე ძებნას.

მაგრამ ის არასოდეს მოჰკვეთს ფეხებს მის ობიექტში აღმოჩენილ მანდილოსანს!

შემდგომად, კითხვისას, სანამ აღმოვაჩენდი, ისევ იქვე ვბრუნდებოდი და ვამოწმებდი, მაგრამ პროცესი მოუხერხებელი იყო.

ცოტა დრო დამჭირდა, სანამ შევამჩნევდი, რომ დროცა და დარჩენილი თავისუფალი ადგილი მენიუში შესვლისას (ხაზებიან ღილაკზე დაკლიკებისას) – ზემოთა ხაზზე, ქინდლის დატენვის დონის მაჩვენებელი მანიშნებლის გასწვრივ იხილავთ როგორც პირველს, ისე მეორეს.

წარმატებები.

ალბათ, შეამჩნევდით, რომ ისე ჩაყრილ სურათებს ქინდლი არ გიხსნით. მათი და-PDF-ება კიდევ დამღლელი საქმეა.

თქვენს საყვარელ სათამაშოს აქვს დაფარული პროგრამა და მე გასწავლით, თუ როგორ უნდა გამოიყენოთ იგი.

შეუერთეთ USB კაბელით ქინდლი კომპიუტერს. დოკუმენტების ფოლდერის დონეზე შექმენით ახალი ძირი ფოლდერი – და დაარქვით “pictures”. არ ჩადოთ სურათები ამავე ფოლდერში, არამედ – შიგ კიდევ ერთი “საქაღალდე” შექმენით და იქ განათავსეთ, რაც გსურთ.

შემდგომად, ქინდლის მთავარი გვერდი დაარეფრეშეთ და Voila’.

აი, რაც შეეხება Manybooks, აქ წიგნები მოთავსებულია კატეგორიებისა და ჟანრების მიხედვით და თითქმის ყველა უფასოა.

არ დაგავიწყდეთ ფაილის ფორმატისას Mobi ან AZW ფორმატების არჩევა, რათა თქვენმა ქინდლმა იგი კარგად წაიკითხოს.

ნუ, ტორენტებზე ყველაფერია და აგრეთვე, გუგლშიც ყველაფერი მოიძიება, ამიტომ, თუ სასურველ წიგნებს ვერ მიაგნებთ ზემოხსენებულ საიტებზე, ყურები არ ჩამოყაროთ.

ისე მოხდა, რომ ამავე წელს ახალ ტრადიციას ჩაწყარა საფუძველი. ყოველ ბედობას… არა, აბანოში არ მივდივართ, მაგრამ მეგობრები მარიამს ვსტუმრობთ. აგერ უკვე მეშვიდე წელია, ერთადა ვართ. ისე მოხდა, რომ პირველში დავადექით ქალბატონს და ერთმანეთს დავებედეთ გვიანობამდე. მერე დავიშალეთ.

სახლში რომ მოვედი, რატომღაც, დავიგრუზე… მერე გამახსენდა, რომ ღამით საკუთარი თავის ყველაზე საშინელი მტრები ვართ, კომპი და მასთან ერთად დამგრუზველი მუსიკა (მაგალითი იხილეთ დაბლა, ვიდეოში) გამოვრთე.

(გადმოწერეთ)

მერე ქინდლიში ჰერბერტ ფრანკის Dune დავიწყე. ბავშვობაში მქონდა ნანახი ფილმი და ძალიან მიყვარდა…

დილით ჩამეძინა. გაღვიძებულზე Terra Nova – ს სერიები რომ მქონდა სანახავი, ვუყურე. 7 ცალს.

მერე, გამახსენდა, რომ ორი გოგრის თესლი მქონდა სამზარეულოში და დავიწყე დარჩევა. აი, ამდენი იყო:ერთ სერიას ვარჩევდი, მეორე სერიის ნახევარს – ვხალავდი და სამ სერიას ვფრცქვნიდი:

 ვინმეს თუ რამე გაქვთ დასაფქვავი, მოდით – უფასო წისქვილი მაქვს. ოღონდ, ბლომად წყალიც მოაყოლეთ… ისეთი მარილიანი იყო, სამ დღეს ტუჩები მეწვოდა.

მოკლედ, ამ პოსტის გამოქვეყნება იმიტომ დამიგვიანდა, რომ “ჩემი როკ & როლი” მსურდა ამეტვირთა სადმე და აუდიოს სახით ჩამესვა ვორდპრესზე, მაგრამ იმდენ ხანს ვეწვალე, რომ არაფერი გამომივიდა. ხოდა, მომეშალა ნერვები. ის კი არა, საუნდ ქლაუდზეც არ ამატვირთვინა ახლა. მომეშალა ნერვები.

ხოდა, ჯადოსნური ჯოხის მოქნევით, ეს პოსტი გამოქვეყნდება 15-ში – ძველით ბედობისას, როცა მეგობრებთან ერთად ვიქნები კარაოკე ბარში. აი, ასე.

არ მჯერა ამ ბედობის, მაგრამ იმედია, გამოქვეყნების დღეს უკეთესად გავერთობი და გავატარებ, ვიდრე 2 იანვარს.

ვისაც გჯერათ, გაგატარებთ, არ მაგაზე იდარდოთ!

ნორა რობერტსი - ჩრდილოეთის ციალი

და აი, როგორც იქნა, მოვიცალე საკონკურსოდ.

პირობები:

უპირველესაც, მონაწილეობის მისაღებად, დალაიქებული უნდა გქონდეთ ბლოგის ფეისბუქ გვერდი.

10 იანვრიდან ორი კვირის განმავლობაში, ვინც ყველაზე მეტ კომენტარს დაწერს სხვადასხვა პოსტზე, მიიღებს ნორა რობერტსის საერთაშორისო ბესტსელერს – “ჩრდილოეთის ციალი”.

ყურადსაღებია, რომ ჩაითვლება მხოლოდ თითო პოსტზე დატოვებული ერთი კომენტარი, რომელიც რელევანტურია კონტენტისა. განმეორებითი კომენტარი არ მიიღებს მონაწილეობას კონკურსში. გამონაკლისია მხოლოდ შემთხვევა, როდესაც კომენტარი დატვებული იყო 10 იანვრამდე.

სასურველია, თუ კი ასევე, დაალაიქებთ იმ სტატიას, რომელზედაც ტოვებთ კომენტარს, თუმცა, ეს (მო)თხოვნა სავალდებულო არ არის.

Give Away მთავრდება 27 იანვრის  23:59-ზე. ამასთან, იყავით ყურადღებით, რათა არ გამოგრჩეთ მეორე მინი-კონკურსიც.

წარმატებებს გისურვებთ. ^_^

Now you’re just somebody, that I used to know.

 პოსტი ეძღვნება ერთ სულიერს, რომელსაც ოდესღაც ვიცნობდი და რომლის ირგვლივაც ჩემი სამყარო ტრიალებდა. ამჟამად, ეს უკანასკნელი ჩემს შემო ბრუნავს და ასე იქნება სამარადჟამოდ. მაგრამ არ გადავუხვევ თემიდან, ამჯერად…

თქვენს წინაშეა დეკემბრის ამოჩემებული სიმღერა, რომლითაც მინდა ყველა დღესასწაული მოგილოცოთ და ამასთან, ახალი “ბლოგოშკური” (©Dianiko) სეზონი გახსნილად გამოვაცხადო მწიფე ქლიავის ვირტუალურ გვერდებზე.

ამ სიმღერის შემსრულებლები კარგად დაიმახსოვრეთ, წელს ბევრჯერ მოისმენთ კიდევ…

ამასთან, ბონუსის სახით, მსურს ასევე გაგიზიაროთ ამავე კომპოზიციის ფბ-ზე აღმოჩენილი ქავერი. მოისმინეთ, არ ინანებთ. ყველაზე მაგარი ის არის, რომ ხუთივე ადამიანი ერთ გიტარაზე უკრავს და მომღერლებიც ორიგინალთან მაქსიმალურად მიახლოვებულად ასრულებენ მათს პარტიას.

Enjoy.

ნუ, ყველას არ აქვს ინტერნეტი. მაგრამ მე მქონდა პატივი. და ყურადღებით რომ წავიკითხე ღონისძიების ბმულზე მითითებული ინფორმაცია, იმიტომაც მივედი პირდაპირ სათამაშოდ.

მობილური ინტერნეტიც ძალიან ხელსაყრელი რამაა, სწრაფად მოვძებნეთ Event-ის link-ი და, რა თქმა უნდა, მართლებიც აღმოვჩნით.

ნუ – იქ კეთილი ხალხი იყო და ისედაც გვათამაშებდნენ, რომ გვეხვეწნა, მაგრამ რატომ, თორემ კი!

ხოდა, ჩაგვიდგეს მაგიდა… გუნდს ბოლო წამს დავარქვით სახელი “და ა.შ.-ის” ლათინური ვერსია ETC.

მესამე ადგილზეც გავედით 26 ქულით, მხოლოდ 2 ქულით ჩამოვრჩით პირველ ადგილოსნებს. მაგრამ შეგრძნება ისეთ იყო, თითქოს მოვიგეთ. კი არა და, მოვიგეთ! და მადლობა ჩემს უძვირფასეს გუნდელებს: გიორგის, ბექას, მარიამს, თამოს და ნინოს.

თამაში (უფრო, ალბათ ქულების დათვლა და შედეგების გამოცხადება) გაიწელა და ამიტომ, მე და სვითის დაგვაგვიანდა ქიაჩელის ქუჩაზე (8 ნომერში) ახალი კუბური ბარის გახსნაზე, რომელსაც ამავე ქვეყნის დიქტატორის საპატივცემულოდ Fidel – ეწოდება.

სურათი აღებულია ბარის ფეისბუქის გვერდიდან, სადაც ამ ფოტოზე დაწკაპუნებით მოხვდებით.

იქ მისულთ დაგვხვდა ლათინო-ამერიკული მუსიკა, ფურშეტი და უფასო ტეკილა. ჩვენც მეტი რა გვინდოდა. ყველაფერი უზომოდ გემრიელი იყო. ბევრი ნაცნობიც ვნახე და კარგადაც მოვილხინეთ.

მე ხომ მუსიკაზე გართულება მაქვს. ხოდა, თქვენ წარმოიდგინეთ, კარგა ხანს მეგონა, რომ Gipsy King-ის დისკი იყო ჩართული. მერე შემთხვევით სცენისაკენ (ისე ვიჯექი, რომ 180 გრადუსით უნდა შემოვტრიალებულიყავი) გავიხედე და რა ჯიპსი კინგი, ცოცხალი შესრულება იყო. ხოდა, მე, ადამიანი, რომელიც ტელეფონში ხმებს უპრობლემოდ ვცნობ, რომ არაფერი ვთქვათ პირველივე აკორდებიდან მელოდიების გამოცნობაზე, სასიამოვნოდ “გაცურებული” და გაოცებული დავრჩი.

მადლობა მასპინძელსა და დიასახლისს მიწვევისათვის და აგრეთვე, იმისათვის, რომ მცირე ხნით თავი მზიან ჰავანაში გვაგრძნობინა.

თავად ჩასადები 1 ცენტი დაჯდა. ჩამოტანა 4.99$ + USA2Georgia-ს საფასური.

მაინც მაგარია, ვუყურებ და ძალიან მომწონს.

ვისაც გსურთ, დაგილინკავთ… სხვადასხვა ფერებია. აი, ბმულიც.

დახურულ ღონისძიებაზე ბლოგერის სტატუსით ვიყავით მიწვეულნი მე და მეგობრები, რისთვისაც დიდი მადლობა ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობას, რომელმაც აგრეთვე, ხსენებული წიგნებითაც დაგვაჯილდოვა.

პრეზენტაციაზე სიტყვით გამოვიდნენ თავად ელჩი, რომელიც ჩემი მოსახელე გახლავთ, მთარგმნელი – ლიკა ჩაფიძე, ბატონი ბაკურ სულაკაური და ხსენებული სამინისტროს მესაჭე – ბატონი ნიკა რურუა.

Via ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა

ქალბატონმა ელჩმა წარწერა დამიტოვა წიგნზე: “ერთი დიანასაგან მეორესო”. ძალიან მომეწონა მისი უშუალობა და გადავწყვიტე, რომ ნამუშევრითაც კმაყოფილი დავრჩებოდი.

მოგვიანებით, როდესაც მარტო დავრჩი და მომეცა საშუალება “ცხენისათვის კბილების გასინჯვისა” – პირველივე გვერდიდან სასიამოვნოდ გაოცებული დავრჩი. წიგნი: ძალიან საინტერესო, ჩამთრევი, შეულამაზებელი. ავტორი: უზომოდ მახვილგონიერი, პირდაპირი, გემოვნებიანი. გავიგე, რომ სახელის გარდა კიდევ Belle And Sebastian – ის სიყვარულიც გვაერთიანებდა და გული დამწყდა, პრეზენტაციის დროს რომ არ ვიცოდი, რაოდენ საინტერესო პიროვნებას ვუსმენდი.

რაც შეხება მეორე წიგნს, ინგმარ ბერგმანის ”Laterna Magica”-ს, იმ დროისათვის შემოვინახავ, როცა სხვა საქმე არ მექნება, რადგანაც გონება მისი კითხვისას ზედმეტი რაღაცებით არ მქონდეს დაკავებული.

მოკლედ, მეგობრებო, თქვენც გირჩევთ მოინახულოთ წიგნის მაღაზიები და თუ არ შეიძენთ, იქვე (სადაც შესაძლებელია) წაიკითხოთ ქართულად ნათარგმნი ეს ორი შესანიშნავი გამოცემა “ათასწლეულის ტრილოგიასა” და ყველასათვის საყვარელ ადტრიდ ლინდგრენთან ერთად.

ვისაც მე და გრინმარი გეშლებით, მე მარჯვნივ, მარი - მარცხნივ.

აქვე დავამატებ და წელს ლიტერატურული თვალსაზრისით ჩემთვის შვედური წელი იყო (ოჯახის თვალსაზრისით ჯერ ყველაფერი ისევ ქართულია ). და ეს ჩემი მეგობრის დამსახურება სულაც არ არის.

საიდუმლოდ გაგიმხელთ, რომ უკვე თარგმნის პროცესშია ხსენებული ტრილოგიის შემდეგი ნაწილები. დაელოდეთ. იქამდე კი, გაეცანით ჩემს პოსტს პირველი წიგნის, დრაკონის ტატუიანი გოგონას შესახებ.

A Kindle…

And I’ve got it.

დღეს ჩამომივიდა.

დავჭკვიანდი. ადრე სხვანაირი სურვილები მქონდა და ყოველ წელს იმედგაცრუებული ვრჩრებოდი.

აწ უკვე, ვიცი, როგორც მოვიქცე…

და მე პირობას ვდებ, რომ ყოველ წელს ამიხდება წინა-საშობაოდ ჩაფიქრებული ნატვრა! აი, ასე!

2011 – დასაწყისი. Mission Complete.

რომელიც ჩემს ხელთ სრულიად შემთხვევით აღმოჩნდა. აღმოსავლეთ საქართველოში ზღვა არ არის (თბილისის წყალსაცავს თუ არ ჩავთვლით), ამიტომ, გამიკვირდა, რომ უსტარი ბოთლში იყო მოთავსებული. ქილას ეტიკეტზე Villányi ეწერა… 

მოკლედ, გიფორვარდებთ თქვენ. მე ვიცანი როგორც ადრესატი, ისე – ავტორი. დარწმუნებული ვარ, თქვენც მიხვდებით მათს ვინაობას და შედეგად, ის თუ არ წაიკითხავს, ვისთვისაც დაიწერა, ავტორს რჩევას მაინც მისცემთ…

 დავაზუსტებ, ეს ჩემი “ქმნილება” არ არის, მაგრამ სიტუაცია ძალზედ ნაცნობია. 

თავს ვპირდები რომ ეს ბოლო წერილია, რომელსაც კიდევ ერთ ბოთლში ვათავსებ და ზღვის ტალღებში იმედით ვაგდებ… მაგრამ თვით ფაქტი იმისა, რომ ეს წერილი ბოლოა, არაფერს არ სცვლის. უბრალოდ, კიდევ ერთხელ მინდა გითხრა, რაც ალბათ არაერთხელ მითქვამს.

მზად ვარ დაგკარგო, ისე, რომ ვერ მოგიპოვო, არც კი ვიცი, საერთოდ არსებობ? ღებულობ ბოთლებში მოთავსებულ ერთ გვერდს რომელსაც ყოველ დღე გიგზავნი, აგერ უკვე მთელი წელიწადია? თუ ჩემი ეს წერილები დღიდან დღემდე ტალღების მკლავებში ხან სად და ხან სად მიექნანებიან…

შენ უცნობი ხარ. მე შენ არ გიცნობ და შანსი იმისა, რომ გამიცნობ ან ოდესმე შევხვდებით, უფრო მეტიც, რომ ეს წერილი თავის ადრესატს მიაგნებს – ძალიან მცირეა.

მაგრამ მაინც მინდა გაგანდო ის, რაც ჩემს თავს ხდება.

დიდ ხანს ვფიქრობდი, რომ ერთხელ და სამუდამოდ, სიმართლისთვის თვალებში უნდა შემეხედა, დავმდგარიყავი იმასთან, რაც ამდენ ხანს მტანჯავდა. მეც ადამიანი ვარ, ისეთივე სისუსტეებით, როგორც ბევრი სხვა, მაგრამ პრეტენზია მქონდა სიძლიერეზე, სულის და ნების მდგრადობაზე. და მგონი, შევცდი. ვხვდებოდი, რომ მეშლებოდა, ვხვდებოდი, რომ არ ვიყავი კარგად, მაგრამ იმ ყველაფრის გარეშე საკუთარ თავთან მარტო დარჩენის მეშინოდა მუდამ… იქამდე, სანამ…

ის წავიდა… და მე ვერ გადავაფიქრებინე. არც მიცდია… უბრალოდ, ყველაფერი რასაც ამდენ ხანს ერთად ვაშენებდით – ერთ დღეს (მოულოდნელად) დაინგარა.

დიდ ხანს, თუმცა სულაც ერთი წუთიც რომ ყიფილიყო, იმ ტკივილისთვის რასაც განვიცდიდი, მაინც „დიდ ხანს“ იყო. და ეს „დიდ ხანს“ მე მტკიოდა… მტკიოდა გული, სული, მთელი არსება… სხეულის ყოველი უჯრედით ვგრძნობდი, რომ მე მას ვკარგავდი… უფრო სწორად, რომ დავკარგე. გულის სიღრმეში ან გონების ერთ მიმალულ ადგილას, მაინც მინდოდა, რომ დაბრუნებულიყო, მაგრამ ტკივილი მუდამ იგებდა ბრძოლას.

არ ვიცოდი საიდან იყო ამდენი ბრაზი, ხანდახან ზიზღიც. საკუთარ თავთან უამრავი კითხვა და გაუთავებელი ეჭვები.

და იმ წამს, როცა საკუთარ თავს დავძლიე, გავთავისუფლდი ნეგატივისგან, ის ისევ დაბრუნდა ჩემს ცხოვრებაში. ისევ შემოიტანა ის ქარიშხალი, რაც მას ადრე მოჰქონდა… ისევ აღელდა ყველაფერი იმ ზღვასავით, რომელსაც ამ წერილის შენთან მოტანის მცდელობა აქვს.

და მე ის უკან მივიღე…

მითხარი უცნობო, როგორ იქცევიან მართალი ადამიანები ასეთ დროს? მითხარი, რა არის ის პასუხი, რომელიც სწორ გზაზე გაიყვანს ჩიხში მოხვედრილ დაბნეულ შეყვარებულს. უცნობო, გაიმეტე ერთი მარტივი რჩევა, სხვის ომში ხომ ყველა ბრძენია… იყავი ბრძენი ჩემს ომში, თუ გინდა, გენერლობასაც დაგითმობ… უბრალოდ – ამარიდე შეცდომას…